قبل نوشت: این نوشته را باید ۴ روز پیش ارسال می کردم. اما به دلایلی که خودم هم نمی دانم تا امروز دست و دلم به نوشتنش نرفت.

جوراب هایی که خندانید لب های چند قاصدک کوچک را. نگاه هایی که گره خورد. جوراب هایی که به فکر واداشت. خاطراتی که مرور شد. جوراب هایی که عیدانه شدند. نفس هایی که حبس شد. جوراب هایی که سخاوت بخشیدند. فرشتگانی که بزرگ شدند. جوراب هایی که اگر نان نشدند آبرو شدند. قلب هایی که اگر دست ندارند چشم دارند. جوراب هایی آنقدر لطیف که برای همیشه در کنج خاطره بماند. جوراب هایی آنقدر بزرگ که عصمت نگهدار شوند. جوراب هایی که آغوش هایی را رو به هم گشود، پرنده ای را و قاصدکی را هم آغوش کرد. لب هایی را به استغفار گشود، دوست داشتن هایی را به زبان آورد. کودکانی که با هم قدم میزدند و می شنیدند. گوش هایی که بالاخره آموختند بشنوند. قطره هایی چکید. کودکانی که خسته از خستگی ها می دویدند. کودکانی که می دویدند که فراموش کنند فراموش شدنشان را. با گامهایشان بر زمینی می کوفتند که آنقدر بی عاطفه بود که از شرم فرشته ای که جوراب می فروخت و پاکدامنی توشه می کرد، در پایش آب نمی شد.

در نهایت جوراب هایی که آرامش دادند گروهی را و بوسه بر دست و گونه ی مادرانی نشاندند که خود فرشتگانی بودند شاید.

و حالا محسن جوراب هایی دارد که در هیچ فروشگاه و بنتون ی پبدا نمی شود. عیدانه ای گرفته که حسرت برانگیز است.

بعد نوشت: عنوان این نوشته در ابتدا چیز دیگری بود که خیلی هم خالی از لطف ندیدم آن را ذکر کنم:

جوراب هایی که عصمت آدمی را حفظ می کنند، عصمتی که در گرو هیچ نیست!

دیروز بعد از دانشگاه، دوستان تصمیم رفتن به سینما گرفتند و من هم طبق معمول همیشه پایه ی هر گونه تفریحات غیر درسی. بهارستان سوار مترو شدیم. معمولا جلوی در مترو بهارستان با دیدن اولین بچه فال فروش مجبور به خریدن فال می شدم، اما دیروز کسی جلوی در نبود. یکی دو ایستگاه بعد نا خواسته فکرم رفت به این طرف که چرا امروز کسی به من فال نفروخت؟ یا اینکه چقدر دلم می خواست الان یک نفر پیدا می شد، با دستهای پر از فال های سبز و آبی و قرمز.

تو شیش و بش همین فکر ها بودم که یکی گفت: ((فااال…!)). به خودم گفتم کاشکی یه چیز دیگه از خدا می خواستم. بعد از باز کردن فال و زحمت زیاد برای گرفتن پاکت از دست حسن، چشمم به برگه فال روشن شد. اولش جا خوردم، بعد خندیدم و بعد هم رفتم تو فکر، ولی نخواستم مثل همیشه بشم ضد حالِ (!) جمع، دوباره خندیدم و تا جدا شدن از بچه ها بی خیال فال شدم.

خوبی فال های من اینه که لازم نیست توضیحات مسخره ی پایانش رو بخونم. اصولا با همان دو بیت و شاید هم یک بیت و بازهم شاید همان مصرع اول همه چیز گویا است.

یاری اندر کس نمیبینیم، یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد، دوستداران را چه شد

شهرِ یاران بود و خاک مهربانان این دیار

مهربانی کی سرآمد شهریاران را چه شد

هرگاه در مراحل اشتقاق همواره سمت راست ترین … اشتقاق را … می نامند.

درخت پارس تری یا درخت تجزیه !؟!!؟!

اشتقاق چپ؟ LL؟ RL؟!؟

استاد با مو و ریش بلند که خیلی هم مرتب نیست دور خودش دور می زند و با لحنی سرشار از بی علاقگی به تدریس و تنفر از یک سری بچه دبیرستانی که حالا به هر دلیلی پاشان به دانشگاه باز شده، به زور با ماژیکی کم رنک چند خطی بر روی تخته می کشد.

من و کنارم چهل نفر دانشجوی دیگر که همچین دل خوشی هم از این نوع طرز فکر استاد ندارند.

افکار مشوش ذهنم را می پیماید، مثل بادی که کویر را و آبی که جوی های سیمانی بی تپش را.

اگر جای استاد یک سکّو بالاتر از دیگران نبود…!

اگر من آن طرف اسیتاده بودم و او در انتهای کلاس، روی صندلی های جدید فایبرگلاس نشسته بود چه طور فکر میکرد؟

اگر مدرک تحصیلی تنها ملاک فهم و دانش افراد نبود…!

و اگر حسین دست من را اینقدر تکان نمیداد و زانیار رشته ی افکارم را پی در پی پاره نمیکرد و مجال میافتم بیش از این روده درازی کنم…

و هزاران اگر دیگر…!

نقطه.

| مشاهده‌ 2 نظر دیگر