اگر شما هم از کاربران اینترنت مخصوصا کاربران موتور جستجوی گوگل باشید (چه کسی نیست) حتما می دانید که لوگوی سایت گوگل به مناسبت های مختلف تغییر می کند و این خود یکی از نکات جذاب برای کاربران و مخصوصا علاقه مندان به گرافیک است.

این بار گوگل تصمیم گرفته تا با برگزاری مسابقه ای بین دانش آموزان ۱۲ گروه مختلف سنی تعدادی نقاشی را به عنوان لوگو انتخاب کند. این کار با شعار “اگر من می توانم هر کاری بکنم، پس …” برگزار شد. این مسابقه که Doodle 4 Google نام گرفته است در هفته های گذشته با استقبال خوبی مواجح شد و تصاویر زیادی از سراسر دنیا برای سایت مسابقه فرستاده شد.

داوری این مسابقه را چند ژورنال خارجی و چندین گرافیست از شرکت گوگل و دیگر شرکت ها بر عهده داشتند. در میان نام این شرکت ها دو استودیو معروف پیکسار و دیسنی از مشهور ترین ها به حساب می آیند. در نهایت و با کمک هیئت داوران از میان ۴۰۰ اثر فینالیست، ۴۰ اثر انتخاب و به رای گذاشته شده است.

گوگل این نقاشی ها را در سایت مسابقه به آدرس Doodle 4 Google به رای گیری گذاشته است که هم اکنون می توانید در آن شرکت کنید.

در نهایت طرح بالا را از میان مجموع آثار به عنوان طرح مورد علاقه ی خودم انتخاب کردم. این طرح کار کودکی ۹ ساله به نام Esa Anderson است.

در ارتباط با:
- پنج لوگو گرافیکی زیبا و خلاقانه

همان طور که می دانید در بحث معرفی شرکت ها و سایت ها همیشه موضوع نام و لوگوی تجاری (Branding & Logo Design) از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. در طراحی لوگو همیشه مواردی مانند سادگی، معرف بودن، جذاب بودن و توانایی برقراری ارتباط مورد توجه قرارمی گیرد. به نظرم لوگو های زیر از بین لیست ۸۰ تایی لوگو های برگزیده زیبا تر و گویا تر بود.

لوگو اول coffee cup logo:

لوگو دوم Wiesinger Music logo:

لوگو سوم Look logo:

لوگو چهارم مربوط به سریال داستانی پر طرفدار فرار از زندان Prison Break:

لوگو پنجم Chair – Sit Logo:

امشب شب جمعه اول ماه رجب است که به لیله الرغائب یا همان شب آرزو ها معروف است، میگویند چون امشبی فرشتگان به زمین می آیند و از سوی بزرگان توصیه شده است به دعا و عبادت.
برای همه ی شما دوستان آرزوی بهترین آرزو ها را دارم و امیدوارم همیشه سلامت، آزاد، آزاده، فکور و قوی باشید و باز هم آرزو میکنم که همه مان از جهل، تعصب، کهنه گرایی، تغییرات افراطی و مانند اینها دور باشید.

طبق روال هر سال پیشنهاد میکنم که هنگام دعا و آرزو هایتان گمان کنید که تنها یک آرزوی شما بر آورده میشود، که آن یکی را با چیز های کوچک عوض نکنید، ولی اطمینان داشته باشید خدایی که من میشناسم آنقدر بزرگ هست که همه ی آرزو هایمان را بر آورده کند.

روز گذشته سالروز شهادت دکتر علی شریعتی آزادمرد روشنفکر بود. کسی که در کنار مردان بزرگانی چون چمران، چگوارا، امام خمینی، کاسترو، همت، سالوادور آلنده، باکری، شیخ بهایی، پابلو نرودا و ده ها نفر انسان بزرگ دیگر آنچنان بُتی را در زندگی من ساخته بود که تمام جنبه های زندگی ام را تحت الشعاع قرار میداد. با خود اندیشیدم که در سالروز شهادت کسی که شاید بتوانم به جرات بگویم نوشتن را از او آموختم، حتی در شرایط و مشکلات کنونی دور از انصاف و خالی از لطف است که چیزی ننویسم ولی هرچه با خودم کلنجار رفتم که چه بنویسم که در شان چنین بزرگی باشد چیزی نیافتم و دستم خالی ماند. در نهایت دیدم که بیانی شیوا تر از بیان خود او و کلامی رساتر از کلام خود او و قلمی بهتر از قلم خود او نمیابم. در اینجا آخرین نامه ی دکتر علی شریعتی به پسرش احسان را می آورم. چند بخش از این نامه با شرایط کنونی کشور و اوضاع و احوال من و دوستانم بیشتر نزدیک است که آن بخش ها را به گونه ای متمایز می کنم.

متن نامه:
احسان عزیز!
لابد تعجب میکنی که من از بلژیک دارم برایت نامه مینویسم!
از کارهای خدا چه دیده ای؟زندگی من سراسر معجزه لطف خداوندمان است و گاه فکر میکنم که اگر این کرامات را روزی بنویسم خواندنی خواهند شد.
نمی دانم که در طرح خدای بزرگ چه نقش و چه سرنوشتی دارم ؟ ولی اینقدرها مطمئنم که بی هیچ نیست و گرنه باید بارها رفته بودم و تا حال هفت کفن پوسانده بودم.چنان که در نامه کذائی برایت نوشته بودم،زندگی من مجموعا عبارت است از چندین برنامه پنج ساله.همیشه کاری را شروع می کرده ام و به اوج می رساندم و آخر پنج سال در هم می ریخته،هر بار از سر! از اول نوجوانی تا ۲۸ مرداد۳۲ و سقوط دکتر مصدق و آغاز دیکتاتوری،پنج سال.از این دوره تا تشکیل نهضت مقاومت ملی مخفی که از ۱۳۳۷ به هم خورد و دستگیر شدیم،پنج سال.از ۳۸ تا ۴۳ ، در اروپا پنج سال. از ۴۳ تا ۴۸ دوره خاص آوارگی و زندان و مقدمه چینی و زمینه سازی دانشکده پنج سال،دوره کنفرانس های دانشگاهها و ارشاد پنج سال، تا ۵۱.پس از آن زندان و خانه نشینی و خفقان پنج سال. و اکنون پنج سال دیگر را به امید خدا آغاز می کنم تا چه بخواهد و چه شود؟ شکر خدا که این همه شکست های منظم و متناوب را خورده ام و ککم نگزیده است، عجب پوست کلفتی!روانشناسان می گویند،هر نسلی بیش از یک شکست را تحمل نمی تواند کرد و من خود را برای ششمین یا هفتمین شکست،دارم آماده می کنم.شکست یا پیروزی چه فرقی میکند.برای سیاستمداران و ورزشکاران و کسبه است که این دو کلمه متضادند.
برای ما انچه مهم است انجام وظیفه انسانی،تعقیب راه خدائی است.اگر پیروز شدیم دعامان اینکه از ستم و حقکشی و غرور در امان مانیم.اگر شکست خوردیم ،از تبهکاری و ذلت مصون باشیم و شهادت ارزانی مان باد! زندگی را چون سوسمار در سوراخ خزیدن و مشغول سعادت خانوادگی بودن بد است. تلاش در جستجوی حقیقت و کسب آزادی و فلاح انسان،نفس زندگی و عین سعادت است و خدا را شکر که من اگرچه نه شوی خوبی و نه پدر خوبی بودم،ساعتی از عمر را سر در آخور خویش نداشتم و جز در تب و تاب ایمان و مردم نزیستم.
تنها نگرانی ام اینست که دستگاه برای بچه ها و پدر بزرگ مریض ناراحتی ایجاد کند. به هر حال هر چه پیش آید در راه خدا حساب میکنم و بر نمی گردم. می ترسم بپرسم،نکند خبر بدی بشنوم و ضعیف شوم، اینجا یکی از همان جاهائی است که نفهمیدن بهتر است. آدمی در راهی که پیش میگیرد باید همچون کرگدن تنها سفر کند و سر پیش اندازد و شش دانگ حواسش در رفتن و بر راه رفتن باشد و از آوازها نهراسد . چشمش بر روی هر پدیده ای کور و گوشش در قبال هر شنیده ای کر باشد.((فاقم وجهک للدین حنیفا!))برای ما که سراپا از عاطفه ساخته شده و سرشته شده ایم این کار ریاضت بسیار میخواهد و ایمان و تعصب شدید.
خدا ارزانی دارد.
من فعلا به بلژیک آمده ام به دو دلیل،یکی اینکه ویزا نمی خواست و دیگر اینکه از خط سیر عمومی پرت بود و دور از چشم،به همین دلیل نتوانستم برای آمریکا هم ویزا بگیرم.تو فکر کن و با منصور و ابراهیم آقا مشورت کن،ببین چه راهی است که من بتوانم که از اینجا ویزای آمریکا بگیرم.آیا دیدار فرزند و مثلا سرپرستی!به درد نمی خورد؟تا نامه بعدیم خداحافظ. این نامه را جوری،غیر مستقیم به مامان خبر بده.
قربانت علی
تاریخ تحریر نامه ،چند روز آخر اردیبهشت ۱۳۵۶

من نیز عرض را کوتاه میدارم و به همین مختصر بسنده میکنم که شریعتی از دید من روشنفکری دیندار و متفکری ملی و مذهبی بود. به امید روزی که به جای نام شریعتی افکارش را بشناسیم. به این شعر ختم میکنم.

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد …
نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت …
ولی بسیار مشتاقم …
که از خاک گلویم سوتکی سازد …
گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش …
و او یک ریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد ….
و خواب خفتگان خفته را آشفتهو آشفته تر سازد …
بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را…

برآمـد بـــاد صبح و بـوی نـــوروز                                    بـــه کــام دوسـتــان و بخـت پـیـروز

مبارک بـادت این سال و همه سـال                                    همایـون بـادت ایـن روز و همـه روز

به رسم ادب و آغاز هر کار اول سلام، سلام به عید، سلام به بهار، سلام به همه ی دوستانم. این هم از اولین سلام و اولین پست سال ۱۳۸۸٫ برای همه ی کسانی که میشناسم و نمیشناسم آرزوی بهترین ها دارم.

به تفکیک:

برای همه ی همکلاسی ها سالی پر از واحد های پاس شده، پر از نمرات درخشان و پر از استاد های دوست داشتنی اما بدون زندی فر آرزو دارم.

برای دوستان وبلاگستانی سالی پربازدید، پرکامنت و پر از فید ریدر رو آرزو می کنم.

برای عزیزان توییتر و فرندفید سالی پر از لایک و کامنت و سابسکرایبر آرزو دارم.

و در نهایت برای همه و همه سالی پر از سعادت، سلامت، شادکامی و نشاط آرزو دارم. امیدوارم وقتی آخر سال ۱۳۸۸ و در انتظار سال ۸۹ هستیم از مقایسه ی سالها لذت ببریم.

الان پدر کنار سفره هفت سین داره قرآن می خونه و منم مثل هر سال حافظ دست گرفتم. برای همه تون دعا میکنم، هر چند خودم نیازمندم. باز هم آرزوی بهترین ها رو برای همه دارم.

ساعت ۱۵:۱۳:۱۶

دوست دار شما

شهریار

قبل نوشت: این نوشته را باید ۴ روز پیش ارسال می کردم. اما به دلایلی که خودم هم نمی دانم تا امروز دست و دلم به نوشتنش نرفت.

جوراب هایی که خندانید لب های چند قاصدک کوچک را. نگاه هایی که گره خورد. جوراب هایی که به فکر واداشت. خاطراتی که مرور شد. جوراب هایی که عیدانه شدند. نفس هایی که حبس شد. جوراب هایی که سخاوت بخشیدند. فرشتگانی که بزرگ شدند. جوراب هایی که اگر نان نشدند آبرو شدند. قلب هایی که اگر دست ندارند چشم دارند. جوراب هایی آنقدر لطیف که برای همیشه در کنج خاطره بماند. جوراب هایی آنقدر بزرگ که عصمت نگهدار شوند. جوراب هایی که آغوش هایی را رو به هم گشود، پرنده ای را و قاصدکی را هم آغوش کرد. لب هایی را به استغفار گشود، دوست داشتن هایی را به زبان آورد. کودکانی که با هم قدم میزدند و می شنیدند. گوش هایی که بالاخره آموختند بشنوند. قطره هایی چکید. کودکانی که خسته از خستگی ها می دویدند. کودکانی که می دویدند که فراموش کنند فراموش شدنشان را. با گامهایشان بر زمینی می کوفتند که آنقدر بی عاطفه بود که از شرم فرشته ای که جوراب می فروخت و پاکدامنی توشه می کرد، در پایش آب نمی شد.

در نهایت جوراب هایی که آرامش دادند گروهی را و بوسه بر دست و گونه ی مادرانی نشاندند که خود فرشتگانی بودند شاید.

و حالا محسن جوراب هایی دارد که در هیچ فروشگاه و بنتون ی پبدا نمی شود. عیدانه ای گرفته که حسرت برانگیز است.

بعد نوشت: عنوان این نوشته در ابتدا چیز دیگری بود که خیلی هم خالی از لطف ندیدم آن را ذکر کنم:

جوراب هایی که عصمت آدمی را حفظ می کنند، عصمتی که در گرو هیچ نیست!

دشتها آلوده است
در لجنزار گل لاله نخواهد رویید.
در هوای عفن آواز پرستو به چه کارت آید ؟
فکر نان باید کرد و هوایی که در آن نفسی تازه کنیم
گل گندم خوب است
گل خوبی زیباست … ای دریغا که همه مزرعه دلها را
علف هرزه کین پوشانده است!!
هیچ کس فکر نکرد که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست!!
وهمه مردم شهر.. بانگ برداشته اند که چرا سیمان نیست!!
و کسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست!!
و زمانی شده است که به غیر از انسان، هیچ چیز ارزان نیست…هیچ چیز ارزان نیست!!

حمید مصدق

| مشاهده‌ 2 نظر دیگر

دیروز بعد از دانشگاه، دوستان تصمیم رفتن به سینما گرفتند و من هم طبق معمول همیشه پایه ی هر گونه تفریحات غیر درسی. بهارستان سوار مترو شدیم. معمولا جلوی در مترو بهارستان با دیدن اولین بچه فال فروش مجبور به خریدن فال می شدم، اما دیروز کسی جلوی در نبود. یکی دو ایستگاه بعد نا خواسته فکرم رفت به این طرف که چرا امروز کسی به من فال نفروخت؟ یا اینکه چقدر دلم می خواست الان یک نفر پیدا می شد، با دستهای پر از فال های سبز و آبی و قرمز.

تو شیش و بش همین فکر ها بودم که یکی گفت: ((فااال…!)). به خودم گفتم کاشکی یه چیز دیگه از خدا می خواستم. بعد از باز کردن فال و زحمت زیاد برای گرفتن پاکت از دست حسن، چشمم به برگه فال روشن شد. اولش جا خوردم، بعد خندیدم و بعد هم رفتم تو فکر، ولی نخواستم مثل همیشه بشم ضد حالِ (!) جمع، دوباره خندیدم و تا جدا شدن از بچه ها بی خیال فال شدم.

خوبی فال های من اینه که لازم نیست توضیحات مسخره ی پایانش رو بخونم. اصولا با همان دو بیت و شاید هم یک بیت و بازهم شاید همان مصرع اول همه چیز گویا است.

یاری اندر کس نمیبینیم، یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد، دوستداران را چه شد

شهرِ یاران بود و خاک مهربانان این دیار

مهربانی کی سرآمد شهریاران را چه شد